Głównym problemem, z jakim spotyka się organizacja mająca już wypracowaną i zaakceptowaną przez Właściciela strategię rozwoju, jest jej umiejętne przełożenie na konkretne działania o charakterze operacyjnym, czyli opracowanie planu operacyjnego.
Plany operacyjne buduje się zazwyczaj w oparciu o technikę organizatorską MBO (Management by Objectives, Zarządzania poprzez Cele) lub BSC (Balanced Scorecard, Strategiczna Karta Wyników. Kluczowym elementem w obu przypadkach jest właściwe kaskadowanie celów strategicznych na operacyjne, zespołowe rozpisanie celów na poszczególne zadania które można przydzielić menedżerom do szczebla N-2, (N- poziom Zarządu, N-1 poziom najwyższej kadry menedżerskiej podlegającej bezpośrednio Zarządowi).
Z doświadczeń wynika, że przełożenie celów strategicznych na działania operacyjne za pomocą techniki MBO jest niezwykle skuteczne i pozwala organizacji na bardzo szybką poprawę wyników oraz osiągniecie zamierzonych celów. Jednakże cele opisane za pomocą MBO mogą nie w pełni odzwierciedlać złożoność problemów jakie występują w życiu współczesnych organizacji. Stąd często sięga się po opisaną przez Kaplana i Nortona technikę Balanced Scorecard, która przy pomocy czterech (czasem pięciu) wybranych perspektyw pozwala na lepsze zrozumienie i opisanie procesów w firmie. W takim przypadku konieczne jest mapowanie procesów przebiegających w firmie chociażby na poziomie metaprocesów i tzw. procesów głównych.
Organizacja z reguły napotyka na trudności, w trakcie kaskadowania celów na poszczególnych menedżerów, związane z zachowaniem spójności z celami nadrzędnymi oraz spójności pomiędzy celami jakie otrzymują poszczególne osoby. Aby zminimalizować ryzyko operacyjne przeprowadza się cykl warsztatów.
Końcowym etapem prac winno być zawsze wprowadzenie zmian (z reguły nieznacznych) w systemie motywacyjnym. Szczególnym obszarem modyfikacji powinien być system premiowy i system podwyżkowy, które powinny bazować na ocenie realizacji celów strategicznych.